Mijn werk is niet ‘one size fits all’

Sep 6, 2017 | 4 min read

Help! Een naaste is verslaafd. Maar wat doe je als diegene niet geholpen wil worden? Hoe overtuig je een verslaafde naar herstel? Dat is mijn doelgroep.

Maar liefst vijfennegentig procent van de verslaafden met wie ik werk wil niet geholpen worden.

De familie belt mij. Zij vertellen mij dat ze een groot probleem hebben met hun geliefde die verslaafd is. De verslaafde wil niet geholpen worden. Ze zijn ten einde raad en weten niet wat ze nog kunnen doen. Deze mensen zijn mijn doelgroep. Inmiddels word ik ook gebeld door mensen die mijn naam hebben gehoord en niet goed weten waar ze moeten beginnen met het zoeken van een traject. Mijn naamsbekendheid is vooral toegenomen na mijn verschijning op televisie bij Verslaafd! en Utopia. Maar dat terzijde.

Waarom zijn er zoveel verslaafden die niet geholpen willen worden? Een deel van hen zit nog in de ontkenning. Zij erkennen hun probleem niet. Aan de andere kant denk ik dat ze diep van binnen wel weten dat er echt wat aan de hand is, maar dat ze zich niet voor kunnen stellen dat er een oplossing is. Ze denken dat niemand weet hoe erg het voor ze is. Ze denken dat de familie hen nooit zou begrijpen. En daarnaast kunnen ze zich een leven zonder gebruik niet voorstellen.

Daarentegen zijn er ook verslaafden die dichter bij het vuur hebben gezeten. Verslaafden die van dichtbij hebben mogen zien en ervaren dat andere verslaafden in herstel zijn. Maar er zijn genoeg verslaafden die dat niet hebben ervaren. Die hebben daar nog nooit van gehoord. En zij geloven dan ook niet in herstel. Zij geloven niet dat er een oplossing is. Zij geloven niet dat mensen weten hoe erg hun situatie is. En zij zien al helemaal geen uitweg meer.

Dat ik als interventionist een ervaringsdeskundige ben, is zeker een voordeel. Ik kan tegenover een verslaafde zitten en zeggen: “ja, maar ik weet het wel. Ik ben hier ook geweest. Op deze plek.” Die ervaringsdeskundigheid is een positief aspect in mijn werk als interventionist. Natuurlijk zet ik ook andere kwaliteiten in. Ik moet kunnen coachen en counselen. Ik moet controle kunnen uitoefenen in grote groepen. Ik moet kunnen inschatten waartoe mensen in staat zijn. Ik moet weten welke toon ik kan gebruiken bij welke mensen. Maar juist om de spijker op de kop te kunnen slaan, helpt het om aan te kunnen geven dat ik er ook ben geweest.

Mijn werk is niet one size fits all. Het is allemaal maatwerk wat ik doe. Ik ga vooral af op mijn intuitie. Daarnaast bereid ik me altijd goed voor. Ik verdiep me in het gehele plaatje van de verslaafde in kwestie. Ik schets een profiel. Ik ken de naam en de achtergrond van de verslaafde. Ik ken de namen en de achtergronden van de mensen die erbij betrokken zijn. Ik ken daarnaast alle verhalen. Zo weet ik welke toon ik moet gebruiken en weet ik onder andere hoe ik me moet kleden en hoe ik me moet gedragen.

Daarnaast hecht ik ook veel waarde aan spiritualiteit. Ik bid altijd voor een interventie en geloof erin dat ik engelen bij me heb wanneer ik een interventie doe. Ik laat vervolgens alles los en ga op mijn gevoel af. Ik ben spiritueel ingesteld en geloof in mijn Hogere Macht. Dit leer je ook tijdens het herstel in een twaalf stappen programma. Hierover zal ik meer vertellen in een andere blog.

Er zijn trouwens ook mensen die op herstellend verslaafden neerkijken, hoe gek het ook klinkt, dus ook helaas soms de familie, de opdrachtgever. Dat voel ik haarfijn aan. Vooral als ik de ervaringsdeskundigheid voorop laat staan in de hele uitleg van een interventie. Uiteindelijk komen we er meestal wel hoor, maar ook dat is een van de hordes die ik met hen moet nemen.