Het roesmiddel is ook pas sinds 1 januari 2023 op lijst II van de Opiumwet geplaatst en daarmee illegaal verklaard. Het eeuwenoude middel wordt ook voor legale doeleinden gebruikt wat, ondanks het nodig hebben van een vergunning, bereik soms nog makkelijk maakt. Ingeademd via een ballon, veroorzaakt het een korte roes. Wat veel gebruikers zich echter niet realiseren, is het potentieel risico op het ontwikkelen van een lachgasverslaving.
Hoewel lachgas niet tot de zwaarste verdovende middelen behoort, bestaat het risico op verslaving voornamelijk op geestelijk niveau. De korte duur van de roes (één tot vijf minuten) leidt ertoe dat gebruikers vaak meerdere ballonnen achter elkaar inhaleren.
Het frequente gebruik creëert gewenning en een drang om het middel op specifieke momenten in te nemen. Het begrijpen van deze verslavende cyclus is cruciaal om bewustzijn te creëren over de mogelijke gevolgen van dit ogenschijnlijk onschuldige recreatieve middel.
Lachgas, ook bekend als distikstofmonoxide, heeft historisch gezien toepassingen gehad als recreatief middel, maar ook als verdovingsmiddel in tandartspraktijken en kleine operaties. De roes is vergelijkbaar met andere anesthesiemiddelen, waarbij gebruikers een dronken gevoel ervaren.
Veelvuldig gebruik ervan kan echter leiden tot duizeligheid, flauwvallen, misselijkheid en zelfs bewustzijnsverlies. Naast fysieke bijwerkingen, zoals bevriezingsverschijnselen, tintelingen en verdoofd gevoel, treden er ook geestelijke effecten op als vervormd zicht en vertraagd gehoor tot lacherigheid of angstgevoelens.
Langdurig gebruik zorgt daarnaast ook voor lichamelijke risico’s. Een bekend probleem is het ontstaan van een vitamine B12-tekort, wat zenuwschade en verlammingsverschijnselen kan veroorzaken.
Hoewel deze klachten beperkt kunnen worden met fysiotherapie en vitaminesupplementen, ervaren gebruikers vaak blijvende schade zoals aanhoudende tintelingen, koude of gevoelloze ledematen, spierzwakte, verminderde conditie en balans. Het langdurig gebruik van lachgas bij pubers lijkt ook het zenuwstelsel aan te tasten, wat wijst op serieuze gezondheidsrisico’s bij ongecontroleerd gebruik.
Jordan (33): Ik mocht mijn verslaving niet onderschatten
Ik lag net in bed, toen ik compleet overdonderd werd. Heel de familie én Peggy-Sue stonden in mijn huis. Het kan niet langer zo, je móét er iets aan doen, spraken ze me vervolgens toe. De interventie, gebaseerd op het Johnson Model, was totaal onverwacht, dus dat was heel ingrijpend. Ik kreeg twee keuzes: óf ik ging in behandeling óf ik bleef drinken en mijn familie nam afstand. Ik ben mezelf kapot geschrokken, maar heb de hulp wel direct aanvaard.
Joke (38): Het persoonlijk contact tussen ons was erg fijn
Ik was ten einde raad door de verslaving van mijn broer en wilde actie ondernemen. Via internet kwam ik al snel bij Peggy-Sue terecht. Ze gaf me veel heldere informatie over de ziekte van verslaving. Ze was professioneel en duidelijk, dus mijn gevoel was vrijwel direct goed bij haar.
De confrontatie had ik écht nodig
Onverwachts stond Peggy-Sue samen met mijn familie in huis. Het was ontzettend confronterend en daar reageerde ik dan ook heftig op. Maar die confrontatie had ik écht nodig. Het was heel zwaar, en dat is het nu nog, maar ik heb geen seconde spijt.
Wij kijken samen naar passende hulp: ambulant, klinisch, detox, interventie of begeleiding van familie. De route wordt afgestemd op de situatie en urgentie.
"Ik kon kiezen tussen twee kwaden. Het was Peggy-Sue bellen of kiezen voor mijn ziekte. Door de begeleiding kwam er weer richting."
Saskia (27 jaar)
"Die confrontatie had ik echt nodig. Mijn familie en Peggy-Sue lieten mij zien dat het zo niet langer kon."
Jordan (33 jaar)
"Door Peggy-Sue ben ik gaan begrijpen wat verslaving is en hoe herstel er concreet uit kan zien."
Victor (22 jaar)
